“Mam, heb je nog geld voor me?, mijn geld is op, en ik moet nog….” Vul maar in wat er nog gebeuren moet. Geld voor schriften, een verjaardag, een broek, het maakt niet uit, kinderen kunnen altijd geld gebruiken. En ouders zijn dan vaak het eerste aanspreekpunt. Wat zeg je dan? Ga je er in mee, en trek je je beurs, of zeg je domweg “nee, je krijgt geen geld?”
Zeuren om geld
“Ja, heb ik, en “nee” zeggen ze toch niet”. En gelijk hebben de kinderen. Negen van de tien keer werkt het ook zo, als er maar lang genoeg gezeurd wordt, dan komen de ouders wel over de brug met een paar centen. Die preek die ze eventueel te horen krijgen, dat is dan de prijs die betaald moet worden.
Het is daarom ook slim om van te voren te bedenken wat je antwoord zal zijn als die vraag komt. Dan heb je dat alvast paraat. En als je dan “nee” zegt, geef dan geen preek. Geef rustig aan dat het kind dat geld niet krijgt, omdat het al zakgeld heeft gehad. Klaar. Niet meer energie in stoppen.
Nee is nee, en ja is ja
Kortom, blijf bij je antwoord. Kinderen weten precies waar ze moeten prikken om toch hun zin te krijgen. En ja, het zal wennen zijn, als ze nu vaker “nee” te horen krijgen. De kinderen zullen ook boos en kwaad kunnen reageren. Dat is dan maar zo… Ook dat gaat voorbij.
Moet ik dan altijd nee zeggen?
Nee, dat is niet nodig, zolang je maar verschil maakt tussen redelijke en onredelijke verzoeken. Wat belangrijk is, is dat het je onderwerp geld serieus neemt. Als je kind toch met een verzoek om geld aan komt, maak dan een afspraak om daar later op de dag nog eens op terug te komen. Je kind voelt zich dan serieus genomen, en voelt dat er over gesproken kan worden. ‘t is wel handig om aan te geven, dat een gesprek over geld, niet automatisch inhoudt dat het geld dan ook gegeven wordt.
Niet preken.
Als je het gesprek aangaat, blijf rustig, en creëer geen drama. Ga niet lopen preken, maar luister naar je kind. Stel ook vragen, waarom heeft het kind het geld nodig, en waarom komt het dat hij/zij dat geld nu niet heeft? Is er impulsief te veel geld uitgegeven, of is er slecht begroot
Herhaling
Als je tot de conclusie komt, dat dit soort gesprekken zich blijven herhalen, probeer er achter te komen, waardoor dezelfde fout keer op keer gemaakt wordt. Misschien heeft het kind wel te weinig zakgeld, of zijn er teveel verplichtingen. Overleg dan of je samen een budget op kunt stellen, zodat er duidelijkheid ontstaat hoeveel geld er binnen komt, en hoeveel geld er uitgaat. Op deze manier kun je inzichtelijk maken, hoeveel je kind per week kan besteden.
Bodemloze put
Blijkt nu dat je kind een bodemloze put is, en je week na week hetzelfde gesprek voert, dan is het simpel. Stop met financieren, zeg “nee”, en blijf bij je nee. Ergens in zijn/haar achterhoofd is je kind er nog steeds van overtuigd dat jij hem wel blijft redden, en zolang hij/zij die overtuiging nog heeft, veranderd er niets. Er is niets mis mee om grenzen aan te geven, en om daar ook bij te blijven. De bedoeling van zakgeld is dat kinderen met geld leren omgaan, en tegen de tijd dat jij al voor de 23e keer hetzelfde gesprek voert, dan is er dus niets geleerd. Dus wordt het tijd voor een lesje “op is op”.
Tip
Voordat je een gesprek aangaat weet waar je het over hebt. De opmerking “ja maar, iedereen krijgt 35€ zakgeld per week”, wordt alleen maar komisch als je weet wat de normen zijn voor zakgeld, en wat kinderen daarvoor moeten doen. Kortom lees jezelf in.
Aanbevolen sites:
: 
Ik zeg inderdaad ‘nee’ als de kinderen me om geld vragen, ook al vind ik het soms moeilijk. Maar ik wil ze graag leren dat geld soms echt op is, en dat dit een keihard feit is, en dat het niet zo is dat er dan ineens toch nog geld is.
Ik hoop dat ze van die les als volwassene nog veel profijt zullen hebben.