Klopjacht, door Kirstin Rozema-Engeman.
Benno hijgde het uit. Toch nog een lichte strijd maar híj had gewonnen! Maar nu kwam het zwaarste gedeelte: Vincent moest naar boven. Hij bedacht even hoe hij het aan zou pakken en besloot hem in de brandweergreep naar boven te dragen. Boven aan de trap kwam hij tot de conclusie dat het verstandiger was geweest boven te wachten, maar het was nu eenmaal zo. In films leek het altijd zo makkelijk en leek het alsof de te dragen persoon een veertje was. Nou, dat was dus echt ongelofelijke onzin. Hij had zich een breuk getild om Vincent boven te krijgen. De adrenaline had hem vast het zetje gegeven dat hij nodig had gehad want anders was het onmogelijk geweest Vincent dertien treden naar boven te tillen. Nat van het zweet kwam hij met Vincent over zijn schouder bij de logeerkamer aan. Hij liet hem ruw op het bed vallen en moest even uitblazen. Vincent gaf nog steeds geen krimp en dat zou de komende tijd ook wel zo blijven.
Nadat hij een beetje op adem was gekomen, legde hij Vincent beter op het bed en trok hem zijn jas en schoenen uit. Daarna bond hij diens polsen en enkels stevig vast. Hij bekeek nogmaals of zijn slachtoffer geen kant op kon en verliet de kamer.
Maar nu ontstond er alweer een probleem. Deze kamer kon niet afgesloten worden en Vincent zou zonder veel moeite weg kunnen komen. Weer leek het of Benno die bekende stoot in zijn maag kreeg en weer moest hij even happen naar adem. Crisis, waarom kon er niets goed gaan? Waarom moest het altijd zo gecompliceerd zijn? Waarom gingen dingen niet zoals hij dat had bedacht en moest er altijd een kink in de kabel komen? Jemig, zo kon het toch niet doorgaan? Hij vloekte binnensmonds en gaf een stomp tegen de muur. Door de pijn kwam hij weer met beide benen op de grond terecht. Focus… focus Benno! Blijf erbij! Hij moet ergens anders naar toe, maar waar? Denk na, denk na! Wat zou Quaid zeggen? Maar in hemelsnaam… Quaid was hier niet! Quaid was hier nooit. Nooit bereikbaar wanneer hij hem nodig had, nooit beschikbaar op momenten als dit! Bestond Quaid eigenlijk wel? Een gedachte die hem de laatste tijd meer dan eens door zijn hoofd was geschoten. Nee! Niet aan denken. Blijf helder Benno, blijf alert!
In gedachten liep Benno naar de zolder en kreeg een geniaal idee! Hij zou Vincent hier vasthouden, zogenaamd in gijzeling nemen. Het losgeld zou Carol zijn!
Hij keek eens rond en maakte in zichzelf een lijstje met de zaken die hij nog moest doen.
Er moest nog wel het één en ander worden gedaan, dus hij had niet veel tijd te verliezen.
In de schuur vond hij een grote doos met sloten en kettingen, die nog van zijn grootouders was geweest.
Het zolderraam werd voorzien van een groot slot, dat zonder breekijzer met geen mogelijkheid te openen zou zijn, als je geen sleutel had. De deur werd aan de buitenkant extra beveiligd met een aantal grendels en ook de ramen van de badkamer werden beveiligd.
Hij zorgde dat er een bed op zolder kwam en als laatste besloot hij het zolderraam te verduisteren voor het psychologische effect. Hij zou macht hebben over Vincent, net zoals hij macht had gehad over Joey. En met al die macht zou hij Carol weer terugkrijgen!
Tegen middernacht was hij klaar en kon hij Vincent, die ondertussen bij was gekomen, mee naar zolder nemen. Met een vuistslag zorgde hij ervoor dat Vincent weer bewusteloos raakte.
Maar nu kwam Vincent ongelukkig terecht en viel met zijn voorhoofd op de ijzeren rand van het ledikant. Het gevolg was dat hij een fikse bloedende wond had, maar dat kon Benno nu niet veel meer schelen.
Hij zorgde ervoor dat de zolderdeur goed gesloten was en ging naar beneden. Eerst een borrel voor de moeite en de schrik! Toen hij eenmaal zat, merkte hij dat hij over zijn hele lichaam trilde. Vermoeidheid? Spanning? Hoe moest het nu verder? Vincent zou de komende uren nog buiten westen zijn, maar dan? Hoelang zou het duren voor Carol bij hem was? Hij wilde nog wachten met haar te bellen tot de volgende dag; eerst een nacht erover slapen en bedenken wat hij haar zou zeggen.
Maar Vincent zou in opstand komen en zou waarschijnlijk proberen te ontsnappen. Hij moest aan slaapmiddelen komen, maar waar haalde hij die zo snel vandaan? De dokter zou hem nooit zomaar pillen voorschrijven, de drogist had geen echte slaappillen. Wacht eens… moeder gebruikte af en toe slaaptabletten. Als hij die eens te pakken kon krijgen?
Hij bezag nogmaals de situatie op zolder en besloot dat hij gerust tot de volgende ochtend kon wachten. Een slapeloze nacht en nog een vuistslag voor Vincent later, stapte hij in zijn auto en reed naar zijn ouderlijk huis, waar tot zijn opluchting alleen Pieter Jan thuis was. Hij verzon een verhaal dat hij de volgende week nachtoefeningen had en overdag moeilijk kon slapen. Zodoende wilde hij slaappillen gebruiken om toch voldoende rust te krijgen.
Pieter Jan doorzocht het medicijnkastje en kwam met een bijna leeg potje terug, maar (en dat was dé oplossing) ook met een herhalingsrecept.
‘Misschien kun je het voor elkaar krijgen om nieuwe pillen te krijgen? Moeder zal ze toch wel weer eens nodig hebben. Na die toestand met Maaike en haar vriendin heeft ze zich zo opgewonden dat ze van de dokter die slaappillen kreeg!’ Pieter Jan grinnikte nog bij de gedachte, hoewel het destijds allesbehalve grappig geweest was. Zijn zusje Maaike had op een avond plompverloren verklaard dat ze niets zag in de relatie die haar ouders voor haar in gedachten hadden gehad, maar dat ze zou gaan samenwonen met haar vriendin Dorien. Haar ouders hadden eerst gedaan alsof ze het niet begrepen… had Dorien dan geen verkering?
Maaike had Pieter Jan aangekeken (die allang doorhad dat Dorien iets méér dan een gewone vriendin was) en had toen verteld dat ze verliefd was op Dorien. Dorien die in Suriname was geboren!
Haar moeder was wit geworden en had iets gestameld over de buurt en haar vriendinnen.
Vader had Maaike abrupt de deur gewezen.
‘Die pillen kregen een olifant op klaarlichte dag in slaap,’ herinnerde Pieter Jan zich, ‘ze was echt zo’n twaalf uur onaanspreekbaar na zo’n pil. Je kon een fanfare door de slaapkamer laten lopen, dan werd ze nog niet wakker…’
Benno was tevreden: dit was precies wat hij zocht! Als hij het voor elkaar zou krijgen bij de apotheek de pillen te krijgen, dan waren de zorgen even voorbij.
Hij dronk nog even een kop koffie bij zijn broertje en ging toen snel naar de apotheek. Met de smoes dat hij voor zijn moeder de pillen moest ophalen, kreeg hij een potje met tabletten mee. Ze waarschuwden nog dat ze vooral niet meer dan één tablet per keer mocht innemen en Benno verzekerde dat zijn moeder dat niet zou krijgen! Nee, zijn moeder kreeg ze zeker niet!
Meer lezen? het boek bestellen? Ga naar de uitgever.
: 
